Κάπως έτσι θυμήθηκα γιατί την Α. την θεωρώ Φίλη μου. Και ας την βλέπω μόνο 2 φορές τον χρόνο. Και ας μην μιλάμε κάθε μέρα. Είναι πάντα εκεί και με τραβάει από τον βάλτο που πέφτω συχνά πυκνά. Είναι εκεί για να γελάσουμε, να στεναχωρηθούμε, να κοροϊδέψουμε και να μιλήσουμε. Να με ακούσει και να την ακούσω. Να με καταλάβει και να την καταλάβω! Είναι η μοναδική που έχω επαφές από τους σχολικούς μου φίλους. Μαζί τρώμε χαρές και λύπες.