Back Again

Και απορώ... κάθε φορά πρέπει κάτι να συμβαίνει για να σου θυμίζει ότι απλά ίσως να μην είναι γραφτό.
Ναι ναι ξέρω μεγάλα λόγια, αλλά είμαι εκτός ρούχων πια με αυτή την κατάσταση. Τι τα έχωσα στο timing το γνωστό που φταίει για όλα πάντα, σύμφωνα με την Α., τι έχω βρίσει την μοίρα μου που με έριξε μακριά, τι και αν έχω απειλήσει την πασχαλίτσα που κάθεται απέναντι μου και με κοιτάει με απλανές βλέμμα και Burtonίστικο κρίπι χαμόγελο, τίποτα δεν γίνεται.

You want it, then fight for it

Αν θέλεις κάτι πρέπει να παλέψεις να το διεκδικήσεις. Έτσι με έμαθαν. Δεν μου χάριζαν κάτι έτσι επειδή το ήθελα. Πρέπει να προσπαθήσεις, να αποδείξεις ότι το αξίζεις. Αν προσπαθήσεις αρκετά τότε σίγουρα θα το αποκτήσεις. Έτσι είναι και οι σχέσεις. Και τώρα θα μιλήσω μόνο για τις ερωτικές.

Trust no one

Μίλησα με φίλη καλή και είναι on the road για το επόμενο tattoo. Trust no one θα γράψει. Στο άκουσμα και μόνο της απάντησα "Πες το ψέμματα". Ισχύει για πολλούς. Δεν αντιλέγω αλλά δεν μπορώ να το ακολουθήσω απόλυτα. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν την εμπιστοσύνη μου. Δεν είναι όλοι αλλά ένας δεν θα βρεθεί. Αν πιστέψω θα γίνω καχύποπτη. Θα φοβάμαι και την σκιά μου. Όχι λοιπόν! Θα παραμείνω αθεράπευτα ονειροπόλα και θα πιστέψω στους ανθρώπους  με τιμή και κρίση.

Κρατάς μυστικό;

Έχει εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν έχει σταματήσει να με προβληματίζει. Ο λόγος περί μυστικών. Αυτές οι μικρές αλήθειες που θέλουμε να τις μοιραστούμε με κάποιον για να ελαφρύνει το μέσα μας, χωρίς όμως να το μάθει και όλος ο κόσμος. 

Γνωρίζεις λοιπόν εσύ κάτι που μπορεί να χαλάσει μία σχέση (είτε φιλική είτε ερωτική). Τι κάνεις οεο;

Αν το πεις σίγουρα θα υπάρξουν επιπτώσεις. Θα χάσεις αυτόν που στο εκμυστηρεύτηκε. Μπορεί να χάσεις και τον άλλο. Μπορεί να μαλώσουν μεταξύ τους και να μην ξαναμιλήσουν. Από την άλλη μπορεί να μην τους κλονίσει καθόλου. Αλλά εσύ δεν μπορείς να το προβλέψεις. 

Συγγνώμη γεννήθηκα άνθρωπος.

Μία φίλη κάποτε μου είχε πει... "Τώρα μιας και το είπε δεν θα το κάνω... Συγγνώμη αλλά γεννήθηκα Αύγουστο, δεν το ελέγχω!"

Σε έναν τέλειο κόσμο ο μόνος που θα έπρεπε να μας πει τι να κάνουμε είναι η συνείδηση μας. Πολλές φορές κάνουμε υποχωρήσεις για να δημιουργήσουμε σχέσεις (είτε φιλικές είτε ερωτικές). Αυτό καθεαυτό δεν είναι κακό αρκεί να είναι αμοιβαίες. Αν δεν είναι, χάνεις το έλεγχο και δεν μπορείς να σταματήσεις. Βυθίζεσαι μέσα στην καλή σου πρόθεση να μην στεναχωρήσεις κανέναν και εκεί χάνεσαι μέρα με την μέρα. Μέχρι την στιγμή που κοιτάς τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις.  Απορείς που είναι ο χαρακτήρας σου, μετράς να δεις τι έχεις κερδίσει και αν αξίζει που έχασες την μάχη.

Φιλοσοφίες περί επίκαιρου θέματος.

Μεγάλη σύγχυση νιώθω. Γενικά προσπαθώ να μην φανατίζομαι με απόψεις και πάντα να αφήνω ανοιχτά ενδεχόμενα για το οτιδήποτε. Δεν γνωρίζω αν είναι καλό ή κακό. Από τις εκλογές του Μαΐου σχεδόν όλη η χώρα μας έχει χωριστεί σε αυτούς που μόλις ακούσουν ότι έδειραν μετανάστη τρέχουν να υποστηρίξουν και σε αυτούς που βγάζουν λογίδια περί ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Μανά σταμάτα να βάζεις φωτογραφίες στο fb!

Χαίρεται και πάλι! Κάποτε είχα αναρωτηθεί για το fb και την αθωότητα. Τώρα ήρθε η σειρά μίας άλλης κατηγορίας. 50χρονες ανακαλύπτουν το fb! Παιδιά τι σκατά γίνεται;;;;; Χαζεύω με τον γνωστό βαριεστημένο μου στυλ και πέφτω σε προφίλ μάνας όπου θα μπορούσες να πιστέψεις ότι είναι 20χρονη με την περιγραφή της φίλτατης Γαμάει και Δέρνει.

Αθωότητα Vs Fb

Χαζεύω στο fb ακούγοντας κουβανέζικη μουσική, και ονειρεύομαι όμορφα δειλινά (που κατά 80% ποτέ δεν θα δω) στην ωραία Κούβα με ένα μπουκάλι Ρούμι (σε ένα βαθύ μπουντρούμι επίσης). Δεν υπάρχει άπειρη όρεξη για διάβασμα αλλά θα γίνει και αυτό γιατί πιέζουν οι καταστάσεις. Έχω όμως μία απορία. Τι απέγιναν αυτά τα αθώα παιδιά του γυμνασίου;