Back again... and tired

Ξανά εδώ στην παλιά μας γειτονιά. Αυτό το blog έχει καταλήξει να είναι το πατρικό μου. Πάντα όταν δεν πάει κάτι και τόσο καλά θα γυρνώ εδώ. Να το μοιράζομαι. Έτσι και σήμερα. Οι τελευταίες μέρες δεν ήταν και οι πιο εύκολες μπορώ να πω. Κάτι η σχολή κάτι το Πάσχα κάτι η γιορτή που πλησιάζει κάτι το καλοκαίρι που στον δρόμο είναι και όλο δεν έρχεται...

Σε θέλω εδώ...

Στόχοι...

Και με ένα μικρό σφυράκι θα το σπάσω το τζάμι. Θρύψαλα θα το κάνω και θα περάσω στην άλλη πλευρά. Αποφάσισα λοιπόν. Το γλυκό αυτό είναι δικό μου και κανείς δεν θα με σταματήσει μέχρι να το πάρω στα χέρια μου. Πείσμωσα βλέπεις και είπα ότι δεν θα του περάσει. Καλά το άφησα σε χέρια άλλα. Ήρθε η ώρα να επιστρέψει στα δικά μου! 

Back Again

Και απορώ... κάθε φορά πρέπει κάτι να συμβαίνει για να σου θυμίζει ότι απλά ίσως να μην είναι γραφτό.
Ναι ναι ξέρω μεγάλα λόγια, αλλά είμαι εκτός ρούχων πια με αυτή την κατάσταση. Τι τα έχωσα στο timing το γνωστό που φταίει για όλα πάντα, σύμφωνα με την Α., τι έχω βρίσει την μοίρα μου που με έριξε μακριά, τι και αν έχω απειλήσει την πασχαλίτσα που κάθεται απέναντι μου και με κοιτάει με απλανές βλέμμα και Burtonίστικο κρίπι χαμόγελο, τίποτα δεν γίνεται.

You want it, then fight for it

Αν θέλεις κάτι πρέπει να παλέψεις να το διεκδικήσεις. Έτσι με έμαθαν. Δεν μου χάριζαν κάτι έτσι επειδή το ήθελα. Πρέπει να προσπαθήσεις, να αποδείξεις ότι το αξίζεις. Αν προσπαθήσεις αρκετά τότε σίγουρα θα το αποκτήσεις. Έτσι είναι και οι σχέσεις. Και τώρα θα μιλήσω μόνο για τις ερωτικές.

Trust no one

Μίλησα με φίλη καλή και είναι on the road για το επόμενο tattoo. Trust no one θα γράψει. Στο άκουσμα και μόνο της απάντησα "Πες το ψέμματα". Ισχύει για πολλούς. Δεν αντιλέγω αλλά δεν μπορώ να το ακολουθήσω απόλυτα. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν την εμπιστοσύνη μου. Δεν είναι όλοι αλλά ένας δεν θα βρεθεί. Αν πιστέψω θα γίνω καχύποπτη. Θα φοβάμαι και την σκιά μου. Όχι λοιπόν! Θα παραμείνω αθεράπευτα ονειροπόλα και θα πιστέψω στους ανθρώπους  με τιμή και κρίση.

Καφές από τα παλιά

Σήμερα ξύπνησα με μία ανάμνηση. Πριν κάποια χρόνια τέτοια μέρα έπινα καφέ στο ΤΕΙ της Αθήνας στην λέσχη με το μάτι να μην έχει ανοίξει και ας είχα τελειώσει από πρωινό μάθημα Ιταλικών. Εκεί αυτό κλειστό. Καθόμουν με άτομα που μόλις τους είχα γνωρίσει και γελάμε, μιλάγαμε, γνωριζόμασταν. Έξω να βρέχει και σχεδόν να έχουμε εγκλωβιστεί μέσα στις εγκαταστάσεις.

Κρατάς μυστικό;

Έχει εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν έχει σταματήσει να με προβληματίζει. Ο λόγος περί μυστικών. Αυτές οι μικρές αλήθειες που θέλουμε να τις μοιραστούμε με κάποιον για να ελαφρύνει το μέσα μας, χωρίς όμως να το μάθει και όλος ο κόσμος. 

Γνωρίζεις λοιπόν εσύ κάτι που μπορεί να χαλάσει μία σχέση (είτε φιλική είτε ερωτική). Τι κάνεις οεο;

Αν το πεις σίγουρα θα υπάρξουν επιπτώσεις. Θα χάσεις αυτόν που στο εκμυστηρεύτηκε. Μπορεί να χάσεις και τον άλλο. Μπορεί να μαλώσουν μεταξύ τους και να μην ξαναμιλήσουν. Από την άλλη μπορεί να μην τους κλονίσει καθόλου. Αλλά εσύ δεν μπορείς να το προβλέψεις. 

Συγγνώμη γεννήθηκα άνθρωπος.

Μία φίλη κάποτε μου είχε πει... "Τώρα μιας και το είπε δεν θα το κάνω... Συγγνώμη αλλά γεννήθηκα Αύγουστο, δεν το ελέγχω!"

Σε έναν τέλειο κόσμο ο μόνος που θα έπρεπε να μας πει τι να κάνουμε είναι η συνείδηση μας. Πολλές φορές κάνουμε υποχωρήσεις για να δημιουργήσουμε σχέσεις (είτε φιλικές είτε ερωτικές). Αυτό καθεαυτό δεν είναι κακό αρκεί να είναι αμοιβαίες. Αν δεν είναι, χάνεις το έλεγχο και δεν μπορείς να σταματήσεις. Βυθίζεσαι μέσα στην καλή σου πρόθεση να μην στεναχωρήσεις κανέναν και εκεί χάνεσαι μέρα με την μέρα. Μέχρι την στιγμή που κοιτάς τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις.  Απορείς που είναι ο χαρακτήρας σου, μετράς να δεις τι έχεις κερδίσει και αν αξίζει που έχασες την μάχη.

It's me... Rosa

Η μάνα μου είναι μία αχάριστη! Με άφησε στα πάτρια εδάφη στην δική της μαμά γιατί φέτος λέει έχει μία πολύ δύσκολη χρονιά και δεν θέλει να με παραμελεί. Έβαλε και η γιαγιά μου το χεράκι της λέγοντας "Εδώ θα είναι καλύτερα. Θα τρέχει και στο κήπο." Ποιο κήπο καλέ;;; Εγώ θέλω την μάνα μου. Όχι τον κήπο της. Το τι μούτρα της έκανα δεν λέγεται. Μέχρι που πήγα για μία ακόμη φορά να πακετάρω τα παιχνίδια μου μαζί της μήπως και συγκινηθεί. Αλλά εκείνη βράχος. Μου έδωσε ένα φιλί και εξαφανίστηκε. Ένα μήνα έχω να την δω. Ευτυχώς βέβαια την ακούω κάπου κάπου μέσα από ένα περίεργο πράγμα που μου βάζει στο αυτί η γιαγιά μου. Θα το κλέψω μία μέρα και θα δω μήπως τελικά είναι εκεί μέσα.

Φιλοσοφίες περί επίκαιρου θέματος.

Μεγάλη σύγχυση νιώθω. Γενικά προσπαθώ να μην φανατίζομαι με απόψεις και πάντα να αφήνω ανοιχτά ενδεχόμενα για το οτιδήποτε. Δεν γνωρίζω αν είναι καλό ή κακό. Από τις εκλογές του Μαΐου σχεδόν όλη η χώρα μας έχει χωριστεί σε αυτούς που μόλις ακούσουν ότι έδειραν μετανάστη τρέχουν να υποστηρίξουν και σε αυτούς που βγάζουν λογίδια περί ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Αναμνήσεις

Γυρίζω μέρες στα blog και διαβάζω διάφορα. Πολλά αναφέρονται στη γιορτή του πατέρα που είναι σήμερα. Με πιάνει μία νοσταλγία όταν τα διαβάζω αλλά από την άλλη χαίρομαι να βλέπω μαμάδες με τα παιδιά να φτιάχνουν δώρα για εκείνον τον ξεχωριστό άνθρωπο.

Δύο μήνες και κάτι και ένας ροζ διαγωνισμός

Χαίρεται. Τι κάνετε; Εγώ γράφω αναρτήσεις που ποτέ δεν δημοσιεύω καθώς ποτέ δεν τις τελειώνω.
Τι κάνω τόσο καιρό; Όχι και πολλά πράγματα. Το ηθικό έχει πέσει στα ωραία πατώματα μαζί και με το κέφι. Ψάχνω για καλοκαιρινή εργασία γιατί το ταμείο είναι μείον (κάπου στο -200 πρέπει να έχει φτάσει). Αλλά καλά με τα δυσάρεστα... Ας δούμε τι μπορεί να αλλάξει από εδώ και πέρα.
Για αρχή χρωστώ ένα παιχνίδι από την αγαπητή Koueen . Ιδού λοιπόν οι 11 απαντήσεις μου στα ερωτήματα, τα 11 πράγματα για εμένα και οι δικές μου 11 ερωτήσεις:

Μανά σταμάτα να βάζεις φωτογραφίες στο fb!

Χαίρεται και πάλι! Κάποτε είχα αναρωτηθεί για το fb και την αθωότητα. Τώρα ήρθε η σειρά μίας άλλης κατηγορίας. 50χρονες ανακαλύπτουν το fb! Παιδιά τι σκατά γίνεται;;;;; Χαζεύω με τον γνωστό βαριεστημένο μου στυλ και πέφτω σε προφίλ μάνας όπου θα μπορούσες να πιστέψεις ότι είναι 20χρονη με την περιγραφή της φίλτατης Γαμάει και Δέρνει.

Πονεμένο Γόνατο

Έξω φυσάει και βρέχει ανά διαστήματα και εδώ μέσα είναι σκατά. Το παλτό δεν το πήρα και όπως με βλέπω με τα οικονομικά δεν πρόκειται να το πάρω, αλλά πάντα θα έχουμε την ελπίδα. Χαίρομαι όμως που δεν είμαι η μόνη στην γη που σκέφτεται να ψωνίσει ρούχα ενώ οι λογαριασμοί τρέχουν. Άμα καταφέρω να το πάρω θα το βγάλω σε έκτακτο ανακοινωθέν. Ξανακύλησα στην σοκολάτα με μία derby υγείας και ένα σοκοφρετάκι υγείας σήμερα.

Υπογλυκαιμία και ένα παλτό

Κυριακή απόγευμα και ήδη έχω σαβουρώσει μια φέτα του τοστ με μέλι και σκέφτομαι να φάω και το σιμιγδαλένιο χαλβά που υπάρχει στην κουζίνα. Πήρα την απόφαση να κόψω την σοκολάτα σε καθημερινή βάση και έχει γυρίσει ο νους μου σε ότι έχει κανέλα. Τι λουκουμάδες, τι χαλβάδες, τι κανταΐφια, τι μπακλαβάδες...

Help!!!!!

Διαβάζω αλλά με τσάντισε η μητέρα στο τηλέφωνο και είπα να τα γράψω για να δω ποιος τελικά έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο.
Φτάνει σιγά σιγά η μέρα όπου θα ξαναγυρίσω στα πάτρια εδάφη για καλοκαίρι. Μιας και θα λείπω ένα δίμηνο από το ωραίο νησί που μένω είπα να φορτώσω στο καράβι και το ποδήλατο για να έχω και ένα μεταφορικό να πηγαίνω για μπάνιο.

Home alone

Μόνη στο σπίτι αναμένοντας την αυριανή άφιξη της ξαδέρφης, με έναν ανεπαίσθητο πονοκέφαλο. Το κάψιμο της πλάτης πονάει και θέλω να πω πολλά αλλά δεν γίνεται. Ανάμικτα συναισθήματα. Από την μία θέλω να έρθω και να σε πιάσω στις αγκαλιές και στα φιλία, αλλά ένα μικρό κομμάτι μου θέλει να έρθει να σε δείρει (κάτι που δεν μπορεί σίγουρα να γίνει).